دانشمندان ممکن است سرانجام برای شناسایی ماده تاریک، راهی یافته باشند.

ماده تاریک بخش عمده گیتی را تشکیل می‌دهد و در [شکل‌گیری و پایداری ساختار] منظومه‌های ستاره‌ای و کهکشان‌هایی که ما را احاطه کرده‌اند، نقش اساسی دارد. اما این ماده نامرئی است و دانشمندان تنها با بررسی نحوه برهم‌کنش آن با ماده‌ای که واقعا می‌توانیم ببینیم، می‌توانند آن را درک کنند.

اکنون پژوهشگران بر این باورند که شاید بتوانند آن را از طریق ردپاها و نشانه‌هایی که روی امواج گرانشی به جا می‌گذارند، ببینند؛ امواجی که به طور مداوم در فضا حرکت می‌کنند و ما می‌توانیم آن‌ها را روی زمین شناسایی کنیم.

ستاره‌شناسان این را پیش‌بینی و محاسبه کرده‌اند که اگر امواج گرانشی از سیاهچاله‌ای ایجاد شده باشند که به جای فضای خالی، از میان ماده تاریک حرکت کرده باشد، این امواج گرانشی چگونه به نظر خواهند رسید. آن‌ها سپس این مدل را روی داده‌های واقعی مربوط به سیگنال‌های امواج گرانشی که پیش‌تر شناسایی شده بودند، اعمال کردند.

از میان ۲۷ مورد از شفاف‌ترین سیگنال‌های امواج گرانشی، در خصوص ۲۶ مورد از آن‌ها به نظر می‌رسید که در خلاء ایجاد شده‌اند، اما یکی از آن‌ها که با نام «جی‌دبلیو۱۹۰۷۲۸» (GW190728) شناخته می‌شود، ظاهرا اثری از ماده تاریک را در سیگنال خود دارد.

پژوهشگران تاکید دارند که این روش به آن‌ها امکان نمی‌دهد خودِ ماده تاریک را شناسایی کنند، اما این روش می‌تواند راهی برای شناسایی ردپاهای ماده‌ تاریک فراهم کند؛ ردپاهایی که در ادامه می‌توانند با استفاده از روش‌های دیگر، برای یافتن نشانه‌های احتمالی ماده تاریک بررسی شوند.

یوسو آورکوئتچه‌آ از بخش فیزیک موسسه فناوری ماساچوست گفت: «ما می‌دانیم که ماده تاریک پیرامون ما وجود دارد. فقط باید به اندازه کافی متراکم باشد تا بتوانیم آثار آن را ببینیم.»

او گفت: «سیاهچاله‌ها سازوکاری برای افزایش این چگالی فراهم می‌کنند؛ سازوکاری که اکنون می‌توانیم با تحلیل امواج گرانشی منتشرشده هنگام ادغام آن‌ها، به دنبالش بگردیم.»

این یافته‌ها در مقاله‌ای تازه با عنوان «میدان‌های اسکالر پیرامون سامانه‌های دوتایی سیاهچاله در لایگو، ویرگو و کاگرا»، منتشرشده در مجله ««فیزیکال ریویو لترز»» (Physical Review Letters) گزارش شده‌اند.