بیش از ۵۰ سال پس از آخرین باری که انسان‌ بر سطح ماه قدم گذاشت، ناسا در تدارک بازگشت به ماه است، البته این بار قصد ماندن دارد.

به گزارش ای‌بی‌سی نیوز، ناسا روز سه‌شنبه نخستین از طرح کلی‌اش برای ساخت پایگاهی دائمی در ماه رونمایی کرد، که ماه‌نشین‌های رباتیک، خودروهای ماه‌نورد و پهپادهای جهنده را شامل می‌شود.

سازمان فضایی آمریکا در چارچوب برنامه آرتمیس، قراردادهایی به چهار شرکت آمریکایی از جمله شرکت «بلو اوریجین» جف بیزوس، بنیان‌گذار آمازون، واگذار کرده است تا ایجاد زیرساخت‌های لازم برای ماموریت‌های بلندمدت انسان بر سطح ماه را آغاز کنند.

جرد آیزاکمن، مدیر ناسا، در یک نشست خبری گفت: «پایگاه ماه نخستین پاسگاه آمریکا و بشر در یک جرم آسمانی دیگر خواهد بود.»

ناسا می‌گوید این پروژه طی چند دهه اجرا خواهد شد و از سال ۲۰۳۲، به پایگاهی دارای سکنه در قطب جنوب ماه تبدیل خواهد شد.

این برنامه‌ها در شرایطی مطرح می‌شود که رقابت جهانی در فضا رو به افزایش است و چین نیز در همکاری با روسیه پروژه پایگاه قمری خود را دنبال می‌کند.

آنچه در ادامه می‌آید اطلاعاتی است که تاکنون درباره هدف بلندمدت ناسا برای حضور دائمی در ماه فاش شده است.

پایگاه دائمی در ماه به چه شکل خواهد بود؟

ناسا دست‌کم فعلا قصد ساخت شهری بزرگ روی ماه به‌سبک داستان‌های علمی‌تخیلی را ندارد.

چشم‌انداز کنونی مجموعه‌ای از زیستگاه‌ها، سامانه‌های تامین انرژی، وسایل نقلیه و آزمایشگاه‌ها را شامل می‌شود که بتوانند نیازهای فضانوردان را به‌مدت چند هفته یا چند ماه تامین کنند.

زیرساخت پیشنهادی ناسا برای ماه به شرح زیر است:

مقام‌های ناسا می‌گویند زیرساخت‌های آینده در ماه در نهایت می‌تواند چندین کیلومتر در اطراف منطقه قطب جنوب ماه گسترش پیدا کند.

کارلوس گارسیا-گالان، مدیر اجرایی این برنامه، گفت محدوده پایگاه را پهپادهایی پایش می‌کنند که در نقاط مختلف اطراف پایگاه مستقر می‌شوند.

آیزاکمن افزود این نشانه‌گذاری‌های قلمرویی به‌گونه‌ای طراحی خواهند شد که از تداخل با فضاپیماها و تجهیزات کشورهای دیگر که در نزدیکی آن فعالیت می‌کنند، جلوگیری شود.

پایگاه چه زمانی راه‌اندازی خواهد شد؟

پیش‌بینی می‌شود برنامه پایگاه ماه ناسا طی سه مرحله کلی در دهه آینده و پس از آن اجرا شود.

مرحله نخست بر فرود فضانوردان و استقرار نخستین سامانه‌های رباتیک در نزدیکی قطب جنوب ماه متمرکز خواهد بود.

ناسا ماموریت آرتمیس ۳ را برای سال ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی کرده است، و آرتمیس ۴ ممکن است فضانوردان را از سال ۲۰۲۸ به سطح ماه بازگرداند.

آیزاکمن گفت: «برای کسانی که صبورانه منتظر بوده‌اند، بازگشت بزرگ نزدیک است و سرعت ما کاهش پیدا نخواهد کرد.»

او افزود: «ما در واقع تازه در آغاز راهیم.»

مرحله دوم، که از اواخر دهه ۲۰۲۰ تا اوایل دهه ۲۰۳۰ ادامه خواهد داشت، بر توسعه زیرساخت‌ها از جمله سامانه‌های تولید انرژی، شبکه‌های حمل‌ونقل و فناوری‌های استخراج منابع متمرکز خواهد بود.

مرحله سوم، که انتظار می‌رود پس از سال ۲۰۳۲ آغاز شود، با هدف ایجاد شرایط سکونت بلندمدت با استفاده از سازه‌های دائمی پیشرفته‌تر دنبال خواهد شد.

گارسیا-گالان گفت: «آن وقت می‌توانیم بگوییم هی، ما دائمی اینجاییم و قصد نداریم رهایش کنیم.»

چرا قطب جنوب ماه؟

بیشتر ماموریت‌های آرتمیس بر قطب جنوب ماه متمرکز است، زیرا دانشمندان معتقدند این منطقه از ذخایر قابل‌توجه آب یخ‌زده برخوردار است.

برخلاف ماموریت‌های پیشین آپولو، که نزدیک استوای ماه فرود آمدند، قطب جنوب ماه منابعی دارد که می‌تواند سکونت بلندمدت را ممکن کند.

کف برخی دهانه‌های برخوردی در این منطقه میلیاردها سال است که نور خورشید را ندیده‌اند و همین امر باعث شده است یخ در شرایط بسیار سرد باقی بماند.

ناسا این منطقه را از نظر راهبردی بسیار مهم می‌داند، زیرا آب برای اکتشاف‌های فضایی پایدار نقشی کلیدی دارد.

چرا ناسا می‌خواهد حضور دائمی در ماه داشته باشد؟

آیزاکمن گفت هدف پایگاه ماه ایجاد یک اقتصاد پایدار قمری، انجام پژوهش‌های علمی و آماده‌سازی برای سفرهای آینده به مریخ است.

آماده شدن برای مریخ: ناسا ماه را میدان تمرینی برای سفر انسان به مریخ می‌داند.

زندگی بر ماه به فضانوردان و مهندسان امکان می‌دهد زیستگاه‌ها، سامانه‌های پشتیبانی حیات و فناوری‌های بقا را پیش از اقدام به سفرهای بسیار طولانی‌تر به اعماق فضا آزمایش کنند.

پژوهش‌های علمی: ماه می‌تواند فرصت‌هایی برای پژوهش‌های نجومی، زمین‌شناسی و اقلیمی فراهم کند که روی زمین امکان‌پذیر نیستند.

سمت پنهان ماه به‌ویژه برای تلسکوپ‌های رادیویی جذاب است، زیرا از تداخل الکترومغناطیسی زمین در امان است.

فرصت‌های تجاری: ناسا همچنین امیدوار است شرکت‌های خصوصی در نهایت بتوانند از حمل‌ونقل قمری، معدن‌کاری، ارتباطات و زیرساخت‌ها سود ببرند.

این سازمان به‌طور فزاینده‌ای به مشارکت‌های تجاری به‌ویژه با شرکت‌هایی مانند اسپیس‌اکس و بلو اوریجین متکی است.

رقابت راهبردی: بازگشت به ماه بیش از پیش از زاویه‌ ژئوپلیتیکی دیده می‌شود.

چین توانمندی‌های فضایی‌اش را به‌سرعت گسترش داده است و قصد دارد در دهه ۲۰۳۰، همراه روسیه، ایستگاه بین‌المللی پژوهشی‌ ماه را ایجاد کند.

مقام‌های آمریکایی برنامه آرتمیس را تا حدی تلاشی می‌دانند تا اطمینان حاصل کنند که واشنگتن، نه پکن، قواعد و زیرساخت‌های اکتشاف‌های فضایی آینده را شکل دهد.

این موضوع که آیا در نهایت سکونتگاهی واقعا دائمی شکل خواهد گرفت یا خیر شاید به همان اندازه که به فناوری بستگی دارد، به سیاست و اقتصاد نیز وابسته باشد.

اما پس از نیم قرن دوری، ماه بار دیگر به یکی از محورهای اصلی بلندپروازی‌های فضایی جهان تبدیل شده است.